Μαρία Σατραζέμη: Η περιπέτειά μου με τον Καρκίνο του Μαστού

 • Voices  • Pinto People  • Μαρία Σατραζέμη: Η περιπέτειά μου με τον Καρκίνο του Μαστού
satrazemi 1 1

Μαρία Σατραζέμη: Η περιπέτειά μου με τον Καρκίνο του Μαστού

Ο θαυμασμός μου για τη Μαρία κυμαίνεται σε πολλά επίπεδα. Είναι από τις γυναίκες που πραγματικά αποτελούν έμπνευση και αυτό όχι σε ένα επίπεδο θεωρητικό ή σε μία βάση κλισέ. Είναι μία γυναίκα που καταφέρνει με την τόσο ενδιαφέρουσα προσωπικότητά της, τον ευθύ λόγο της, τον αξιοζήλευτο δυναμισμό και την εσωτερική της πυγμή να σε πείσει πως καμία νόσος ή δυσκολία θα αποτελέσει ποτέ εμπόδιο για να συνεχίζει κάποιος να ανθίζει σαν άνθρωπος. Η Μαρία κατάγεται από το Βόλο, σπούδασε Επικοινωνία στην Αθήνα και έχει παράλληλα διάφορες επαγγελματικές ασχολίες, όπως την εργασία της στο Δημόσιο Τομέα, συμμετοχές ως μοντέλο σε διαφημίσεις, editor, public relations και άλλα. Η Μαρία πιστεύει πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολλά πράγματα ταυτόχρονα και δεν διαπρέπουμε μόνο σε ένα, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί σε προκλήσεις και να μην ακολουθούμε στερεότυπα. Η θεώρηση στην ζωή της είναι πως ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός και η αγάπη είναι ο σίγουρος οδηγός για την ευτυχία.

Η Μαρία διαγνώστηκε με Καρκίνο του Μαστού όταν ήταν 30 ετών και βίωσε το ταξίδι αυτό με μία διπλή μαστεκτομή και μία απαράμιλλη ψυχραιμία που θα με κάνει για πάντα να την θαυμάζω.

Σε ποιά ηλικία και πώς κατάλαβες πως κάτι δεν πηγαίνει καλά στο σώμα σου;

Διαγνώστηκα με καρκίνο μαστού γύρω στα 30 μου. Δυστυχώς, μέχρι τότε, δεν είχα καταλάβει κάτι σωματικά. Μόνο ψυχικά. Στρες, καθημερινές αγωνίες, θλίψη ήταν συναισθήματα που βίωνα αρκετά συχνά, σε σημείο που ξεπερνούσαν τα θετικά συναισθήματα μέσα στην ημέρα. Αυτή η αρνητική καθημερινότητα που βίωνα με οδήγησε να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Λίγο αργότερα διαγνώστηκα. Τότε, η ψυχολόγος μου μου είπε πως χρειάζεται να ξεκινήσω και σωματοθεραπεία, μία νέα ψυχοθεραπευτική μέθοδος που σε βοηθάει να ακούς το σώμα σου. Αποδείχτηκε πολύ σημαντική και μου έμαθε πολλά πράγματα για το σώμα μου που δεν γνώριζα ως τότε. Μέχρι την διάγνωση ήμουν ρωμαλέα, γυμναζόμουν και έκανα υγιεινή διατροφή. Όμως, κατάλαβα πως πράγματι δεν άκουγα το σώμα μου. Δεν ένιωθα τα σήματα που έστελνε. Το σώμα μας είναι πολλά παραπάνω από ύλη.

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν πήρες τη διάγνωση;

Τα είχα χάσει, ομολογώ. Το αστείο είναι πως επειδή πήρα την διάγνωση τμηματικά, μέχρι τα τελικά αποτελέσματα της βιοψίας, μέσα μου ήθελα να ελπίζω. Αφάνταστη η ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει πάντα για κάτι καλύτερο. Όταν μου ανακοίνωσε τα οριστικά αποτελέσματα του καρκίνου και ότι θα χρειαζόταν διπλή μαστεκτομή, θυμάμαι πως βγήκα από το γραφείο του, κάθισα κάποια ώρα σε μία καρέκλα και ξέσπασα σε κλάματα. Νομίζω πως κάποια λεπτά εκείνης της ημέρας, χάθηκαν για πάντα από την μνήμη μου. Τέτοιο ήταν το σοκ. Μετά, όμως, σηκώθηκα, πήγα σπίτι μου και ανακοίνωσα τα αποτελέσματα στους γονείς μου. Θα έλεγα πως αυτή η στάση με ακολούθησε καθόλη την διάρκεια της περιπέτειάς μου, έπεφτα συχνά, αλλά σηκωνόμουν πάντα.

Χρειάστηκε να κάνεις διπλή μαστεκτομή. Πώς βίωσες όλη αυτή την εμπειρία και πόσο δύσκολο ήταν να αποδεχτείς αυτή τη διαφορετικότητα;

Είναι δύσκολο απαντήσω σε κάτι τέτοιο, μέσα σε λίγες γραμμές. Θα προσπαθήσω να το αποτυπώσω όπως το ένιωσα, σαν μία πάλη μέσα μου. Δύο αντίθετα πάλευαν μεταξύ τους. Από την μία, η στρατιωτική πειθαρχεία που έπρεπε να επιδείξω σε όλα τα πρωτόκολλα εξετάσεων και θεραπειών, για να γίνω καλά. Από την άλλη, η οδύνη και η θλίψη για έναν ακρωτηριασμό που δεν μου άφησαν τα περιθώρια να βιώσω. Για να είμαι ειλικρινής, τον εαυτό μου χρειάστηκε να τον αποδεχτώ πολλές φορές και σε πολλά διαφορετικά στάδια, χωρίς στήθος, με λάθος στήθος, ξανά χωρίς (διότι χρειάστηκαν πολλές διορθωτικές επεμβάσεις) χωρίς θηλές, με θηλές. Ακόμα και τώρα, που θεωρώ το αποτέλεσμα σχετικά ολοκληρωμένο, το παλεύω. Το βιώνω σαν μία συνεχή, σχεδόν καθημερινή, διαδικασία.

Η στήριξη της οικογένειάς σου πόσο σημαντική υπήρξε σε αυτό το ταξίδι της αποδοχής;

Πολύ σημαντική. Ήταν όλοι τους εκεί. Και δεν μου έδειξαν ούτε μία στιγμή πόσο πονούσαν. Ο μεγάλος μου αδερφός ήταν αυτός που μου ξύρισε το κεφάλι, όταν άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου. Και ο μικρός, ερχόταν στο νοσοκομείο και μου έτριβε τα πόδια, επειδή δεν μπορούσα να σηκώνομαι πολύ. Υπήρξαν και λάθος αντιδράσεις πολλές φορές. Αλλά, όταν συμβαίνει κάτι τόσο οριακό, είναι δύσκολο να ορίσεις ποια είναι η σωστή αντίδραση.

Photo by @ManesPhoto

Χρειάζεται να θυμόμαστε πως πάρα πολλοί έχουμε βγει νικητές, ευτυχισμένοι και καλύτεροι άνθρωποι, εξαιτίας του καρκίνου και δεν βρίσκω κανένα κακό σε αυτό.

Επηρέασε ο καρκίνος και η μαστεκτομή την προσωπική και επαγγελματική σου ζωή; Υπήρξαν σύντροφοι ή φίλοι που δε σε στήριξαν όσο θα ήθελες;

Ναι, φυσικά. Αλλά νομίζω πάντα συμβαίνει αυτό στην ζωή μας. Επαγγελματικά, μπήκα σε μία μεγάλη παύση, διότι ψυχολογικά και σωματικά, ήταν αδύνατο να ανταπεξέλθω. Ο τότε σύντροφός μου εγκατέλειψε πρώτος την κούρσα και οι φίλοι, τις περισσότερες φορές δεν ήξεραν τι να πουν και τι να κάνουν. Ήμασταν και πολύ νέοι όλοι για κάτι τέτοιο. Σύντομα, καταλαβαίνεις πως αυτή είναι μία προσωπική και μοναχική διαδρομή και λυπάσαι πολύ, όμως αργότερα συνειδητοποιείς πως και η νίκη αντίστοιχα, είναι προσωπική και μοναδική και τότε, καταλαβαίνεις γιατί έπρεπε να γίνει έτσι.

Έχεις βιώσει ρατσισμό εξαιτίας της νόσου ή αισθάνεσαι πως υπάρχουν κάποια ταμπού γύρω από αυτήν;

Δεν θα έλεγα πως έχω βιώσει ρατσισμό. Έχω βιώσει, όμως, μεγάλη απομόνωση. Όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο, δηλαδή ένα οριακό γεγονός που αναδύονται ζητήματα ζωής και θανάτου, τα οποία δεν είναι ευχάριστα για τον περισσότερο κόσμο, δεν υπάρχουν και πολλοί που να θέλουν να ακούσουν ή να συζητήσουν για αυτά. Προτιμούν την ζωή ήσυχη και ευχάριστη. Επίσης, είναι αστείο που το 2020, ακόμα δυσκολευόμαστε να πούμε την λέξη καρκίνος. Γελάω, για παράδειγμα, με όσους λένε ακόμα «το κακό». Χρειάζεται να θυμόμαστε πως πάρα πολλοί έχουμε βγει νικητές, ευτυχισμένοι και καλύτεροι άνθρωποι, εξαιτίας του καρκίνου και δεν βρίσκω κανένα κακό σε αυτό.

Πιστεύεις πως τα social media και το internet έχουν βοηθήσει ώστε να αποδέχεται ο κόσμος τη διαφορετικότητά του ή έχει αντίθετα αποτελέσματα στην ψυχολογία κάποιου που ζει με κάποια ιδιαιτερότητα, όταν κατακλύζεται από φωτογραφίες αψεγάδιαστης τελειότητας;

Θα έλεγα πως τα social media και γενικά, το internet είναι το μέσο και όχι το μήνυμα. Το μήνυμα παραμένει στα χέρια μας και είναι δική μας η πρωτοβουλία για το πώς θα το επικοινωνήσουμε. Βλέπω διάσημα μοντέλα, με σοβαρούς ακρωτηριασμούς και αυτοάνοσα να διαπρέπουν σε πασαρέλες και διαφημιστικά και να επιδεικνύουν την διαφορετικότητά τους στο Instagram, για παράδειγμα, φορώντας τα καινούρια τους sneakers στα προσθετικά πόδια τους. Ή διάσημους παραολυμπιονίκες να μας δείχνουν καθημερινές στιγμές τους, εντός και εκτός αθλητικού στίβου στα social media, όχι μόνο χωρίς να κρύβουν την αλήθεια τους, αλλά γιορτάζοντάς την. Προσωπικά, βρίσκω αυτούς τους ανθρώπους πανέμορφους και ούτε μία φορά δεν έχω εστιάσει το βλέμμα μου στην οποιαδήποτε έλλειψή τους. Από εκεί και έπειτα, εξαρτάται ποιο ιδανικό κάνεις follow.

Περπάτησα μία διαδρομή, όπως νόμιζα καλύτερα, με πολλά λάθη, αλλά και καλές στιγμές. Σε άλλα πέτυχα, σε άλλα απέτυχα τελείως. Θα έλεγα πως έτσι ακριβώς είναι και η ζωή, με καλές και κακές στιγμές.

Ποιά συμβουλή θα έδινες σε όποιον ζει με κάποια ιδιαιτερότητα και φοβάται να το αποδεχτεί ή να το αντιμετωπίσει;

Αισθάνομαι αδύναμη για συμβουλές. Εγώ απλά περπάτησα μία διαδρομή, όπως νόμιζα καλύτερα, με πολλά λάθη, αλλά και καλές στιγμές. Σε άλλα πέτυχα, σε άλλα απέτυχα τελείως. Θα έλεγα πως έτσι ακριβώς είναι και η ζωή, με καλές και κακές στιγμές. Όσο πιο γρήγορα το κατανοήσουμε και το αποδεχτούμε, τόσο πιο γρήγορα θα οδηγηθούμε στην ευτυχία. Δεν θέλει πολλή ανάλυση, η ζωή θέλει απλά να εμφανιστείς και να τη ζήσεις, όπως μπορείς καλύτερα. Πώς μπορούμε να παραπονιόμαστε όταν υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι, με τόσο σοβαρές αναπηρίες, οι οποίοι διαπρέπουν στον αθλητισμό, στην τέχνη, στην επιστήμη, στην πολιτική;

Οι ιδιαιτερότητες μας δίνουν καθημερινά πολλά μαθήματα, όταν τις αποδεχτούμε και τις αγκαλιάσουμε. Ποιο μάθημα ζωής έχεις πάρει εσύ από όλο αυτό

Δεν θα σταματήσω να το λέω ξανά και ξανά. Να με αγαπώ πολύ και όπως είμαι ακριβώς. Ίσως και ένα δεύτερο: it ‘s ok.

Πώς κάνεις Pin-To-Life; Τι σε “καρφιτσώνει” στη ζωή; Τι σου δίνει αισιοδοξία στην καθημερινότητά σου;

Να ξυπνάω κάθε μέρα και να αναπνέω και να είναι μία καινούρια μέρα για να βιώσω. Ακούγεται απλό, αλλά είναι μαγικό.

Είμαι η Μαίρη και είμαι η εμπνεύστρια και δημιουργός του PintoLife. Ζώντας η ίδια με λεύκη τα τελευταία 13 χρόνια, γνωρίζω τις δυσκολίες και τις ευτυχίες της διαφορετικότητας και έχω αφοσιωθεί πλέον στην ανάδειξή της. Ταξιδεύω σε ολόκληρο τον κόσμο από το 2006 ως VIP Αεροσυνοδός και Travel Blogger και στόχος μου είναι να εμπνέω και να υποστηρίζω καθημερινά όσους ονειρεύονται μία επιτυχημένη καριέρα και μία ισορροπημένη ζωή, απαλλαγμένη από αρνητικά συναισθήματα.

Founder
Skip to content
This Website is committed to ensuring digital accessibility for people with disabilitiesWe are continually improving the user experience for everyone, and applying the relevant accessibility standards.
Conformance status