Μάρθα Βρανάκη: “Η Αλωπεκία είναι ένα υπέροχο κομμάτι του εαυτού μου”

 • Diversity  • Μάρθα Βρανάκη: “Η Αλωπεκία είναι ένα υπέροχο κομμάτι του εαυτού μου”

Μάρθα Βρανάκη: “Η Αλωπεκία είναι ένα υπέροχο κομμάτι του εαυτού μου”

Η Μάρθα είναι 33 χρονών, είναι παντρεμένη τα τελευταία πέντε χρόνια και έχει έναν γιο τέσσερα χρονών. Είναι μηχανολόγος μηχανικός και δουλεύει πάνω σε αυτόν τον κλάδο. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε στην Έδεσσα, σπούδασε στην Ξάνθη, επέστρεψε για μεταπτυχιακό Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε τον σύζυγό της Χρήστο και έμεινε πλέον εκεί οριστικά. Τα τελευταία 15 χρόνια ζει με τη γυροειδή αλωπεκία. Έχει περάσει από διάφορα στάδια της αλωπεκίας, όπως χρονικές περίοδοι με μικρά κενά ή πολλά και μεγάλα κενά ή σχεδόν καθόλου μαλλιά (υφιστάμενη κατάσταση). Πλέον φοράει περούκες και έχει γίνει κάτι σαν χόμπι. Της αρέσει να αλλάζει στυλ, χρώμα, κάτι το οποίο έκανε και στα κανονικά μου μαλλιά – όχι μόνο για για να καλύψει τα κενά που υπήρχαν, αλλά επειδή της αρέσουν αυτές οι αλλαγές. Πλέον είναι χωρίς μαλλιά, αλλά πιο ήρεμη και χαρούμενη από ποτέ, ίσως γιατί δεν κάνει τις βασανιστικές σκέψεις του αν και πότε θα της πέσουν άλλα μαλλιά. Την βρίσκεις στο Instagram/ Martha_s_Baldie_Rulez αλλά και στο Tik Tok.

Αυτή είναι η δική της ιστορία αποδοχής.

Σε ποια ηλικία ανακάλυψες ότι έχεις αλωπεκία και πώς έγινε αυτό;

Πρώτη φορά που παρατήρησε η μητέρα μου ένα κενό σημείο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, ήταν όταν ήμουν πρώτη γυμνασίου. Υποθέσαμε ότι είναι από το «άγχος» των πρώτων εξετάσεων, απευθυνθήκαμε σε έναν δερματολόγο αλλά η περίπτωση δεν ήταν αξιολογήσιμη εφόσον υπήρχε ένα μόνο μικρό κενό, το οποίο μετά από λίγο καιρό ξαναγέμισε με μαλλάκια.

Μετά από λίγα χρόνια, στην τρίτη λυκείου και λίγο πριν τις πανελλήνιες, παρατήρησα μόνη μου ότι μου έχουν φύγει αρκετά μαλλιά από το πίσω μέρος του στο σημείο του κεφαλιού μου. Μόνο που αυτή την φορά η περίπτωση ήταν αξιολογήσιμη, αφού μέρα με την μέρα τα μαλλιά μου έπεφταν με ραγδαίο ρυθμό και η διάγνωση αυτής, γυροειδής αλωπεκία.

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν είδες τα πρώτα σημάδια;

Εκείνη την περίοδο την θυμάμαι σαν ένα όνειρο. Υπήρχαν ιδιαίτερες απαιτήσεις λόγω πανελληνίων, με αυξημένο στρες, οπότε σε μία ήδη επιβαρυμένη ψυχολογία προστέθηκε και η γυροειδής αλωπεκία. Το οποίο φυσικά στην συνέχεια εξελίχθηκε σε έναν φαύλο κύκλο, στεναχωριόμουν που δεν έχω μαλλιά και δεν έβγαζα μαλλιά επειδή στεναχωριόμουν! Θεωρούσα ότι θα είμαι αποκρουστική και ότι στο ξεκίνημα της φοιτητικής μου ζωής δε θα μπορέσω να ενταχθώ στο σύνολο.

Αυτό φυσικά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα, αφού η παρέα που έκανα στην Ξάνθη ήταν κάτι σαν οικογένεια κάτι το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα, παρόλο που ζούμε σε διαφορετικές πόλεις. Φυσικά είχα πολύ μεγάλη στήριξη από τους γονείς μου και τον αδερφό μου. Παρόλα αυτά είχα διάφορα ξεσπάσματα και έχω κλάψει πάρα πολύ για το θέμα.

Το θέμα της θεραπείας ήταν πάρα πολύ ψυχοφθόρο για μένα, γιατί εναπόθετα τις ελπίδες μου σε κάτι και όταν αντιλαμβανόμουν ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα μου, έπρεπε να ξανα-ξεκινήσω από την αρχή. Τόσο στον ψυχολογικό τομέα, όσο και από άποψη αναζήτησης για την επόμενη μου θεραπεία.

Πώς αντιμετωπίζεις την αλωπεκία; Κάνεις κάποια θεραπεία;

Η αλωπεκία στην δίκη μου περίπτωση έχει περάσει διάφορα στάδια εξάρσεων και υφέσεων. Οι μεγαλύτερες εξάρσεις ήταν την πρώτη φορά που μου εμφανίστηκε και τώρα τα τελευταία 2 χρόνια που έχει εξελιχθεί σχεδόν σε ολική. Έχω κάνει πάρα πολλές θεραπείες, για την ακρίβεια θυμάμαι πάντα να κάνω κάτι και ταυτόχρονα να είμαι σε αναζήτηση για κάτι άλλο. Θεραπείες με σπρέι, βιταμίνες, ψευδάργυρο, κρέμες φυτικές, κρέμες χημικές, ομοιοπαθητική.

Πλέον δεν θα δεχόμουν ούτε μισή ασπιρίνη για το συγκεκριμένο θέμα. Ήταν πάρα πολύ ψυχοφθόρο για μένα, εναπόθετα τις ελπίδες μου σε κάτι και όταν αντιλαμβανόμουν ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα μου, έπρεπε να ξανα-ξεκινήσω από την αρχή τόσο στον ψυχολογικό τομέα, όσο και από άποψη αναζήτησης για την επόμενη μου θεραπεία.

Πώς είναι η ζωή σου σήμερα, ζώντας με αλωπεκία; Έχεις αποδεχτεί τη διαφορετικότητά σου;

Η ζωή μου σήμερα είναι απόλυτα φυσιολογική! Έχω αποδεχτεί την διαφορετικότητα μου και η αλήθεια είναι ότι μου αρέσω τόσο χωρίς μαλλιά, όσο και με τις περούκες που έχω. Κομβικό ρόλο έπαιξε ότι πολύ κοντινό μέλος της οικογένειας μου έχει επίσης αλωπεκία. Ο ανιψιός μου, από 1,5 έτους (τώρα είναι 3,5) διαγνώστηκε με αλωπεκία η οποία στην περίπτωση του είναι ολική.

Στην προσπάθεια μου να καθησυχάσω και να εμψυχώσω (όσο ήταν εφικτό) τον αδερφό μου και την γυναίκα του (τους γονείς του μικρού), έλεγα πράγματα τα οποία τελικά ήθελα να τα πω στον ίδιο μου τον εαυτό. Έβλεπα δύο ανθρώπους αρχικά καταρρακωμένους και ένα απίθανο παιδάκι να ζει κανονικά την ζωή του, όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας του! Τελικά ποιανού ήταν το πρόβλημα; Και σε ποιον θα κατέληγε;

Το παιδάκι δεν τον ενδιέφερε αν είχε ή δεν είχε μαλλιά, όπως επίσης δεν τον ενδιέφερε αν η μαμά του είχε μαλλιά και εγώ δεν είχα! Θεωρούσε πως απλά έτσι είναι! Μήπως είναι τελικά η αλωπεκία μας είναι πρόβλημα όλων των άλλων και αναγκαστικά το κάνουμε και δικό μας πρόβλημα; Αυτές οι σκέψεις ήταν που με έκαναν να αναθεωρήσω πλήρως και να αποβάλλω ακόμα και το παραμικρό υπόλειμμα πικρίας που είχα για την συμβίωση μου με την αλωπεκία.

Μήπως είναι τελικά η αλωπεκία μας είναι πρόβλημα όλων των άλλων και αναγκαστικά το κάνουμε και δικό μας πρόβλημα; Αυτές οι σκέψεις ήταν που με έκαναν να αναθεωρήσω πλήρως και να αποβάλλω ακόμα και το παραμικρό υπόλειμμα πικρίας που είχα για την συμβίωση μου με την αλωπεκία.

Επηρέασε η αλωπεκία την προσωπική και επαγγελματική σου ζωή;

Την προσωπική μου ζωή δεν την επηρέασε ποτέ σε ότι αφορά τις σχέσεις μου ή τις συναναστροφές μου. Την επηρέαζε όμως ψυχολογικά από την άποψη ότι είχα μια μόνιμη αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί το κενό που εμφανίστηκε, πως θα τοποθετήσω τις τρέσες μου σε εκείνο το σημείο, πως θα πάω σε ένα κομμωτήριο που δεν με ξέρουν. Ιδιαίτερα όταν υπήρχαν κάποια γεγονότα στην ζωή μου, όπως οι ορκωμοσίες μου, ο γάμος μου, όπου το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν το πώς θα είναι σε εκείνη την περίοδο τα μαλλιά μου και πως θα μπορέσω να τα χτενίσω!

Η αλήθεια είναι ότι από τότε που μου έπεσαν σχεδόν όλα και ταυτόχρονα ανακάλυψα τις περούκες, ηρέμησα!

Στην επαγγελματική μου ζωή είμαι ως επί το πλείστον σε προστατευμένο περιβάλλον, γιατί δουλεύω σε οικογενειακή επιχείρηση. Στις επαφές που έχω με πελάτες φοράω περούκες, δεν νιώθω άνετα να αναμείξω τα επαγγελματικά μου με τα προσωπικά μου, αλλά άμα αποκτήσω πιο φιλικές σχέσεις ή άμα κάποιος σχολιάσει το ωραίο χρώμα των «μαλλιών» μου, νιώθω πλέον πολύ άνετα να αναφέρω ότι το «μαλλί» μου είναι περούκα γιατί εγώ έχω αλωπεκία!

Πιστεύεις πως τα social media και το internet έχουν βοηθήσει ώστε να γίνει η αλωπεκία αποδεκτή στις μέρες μας;

Πάρα πολύ και αυτός είναι ο λόγος που έχω κάνει την σελίδα μου στο Instagram καθώς και πρόσφατα έναν λογαριασμό στο tik tok. Η αρχική μου σκέψη ήταν να απενοχοποιηθεί η περούκα, να γίνει οικεία η εικόνα γυναικών-αντρών-παιδιών χωρίς μαλλιά και να εμπνευστούν οι ομοιοπαθείς. Το 2004, όταν μου πρωτοεμφανίστηκε η αλωπεκία δεν υπήρχαν social media, αλλά όταν αργότερα ξεκίνησα να παρακολουθώ βίντεο στο You Tube από κοπέλες που έκαναν το coming out τους με την αλωπεκία, άρχισα να βλέπω και εγώ μία αχτίδα φωτός!

Ποια συμβουλή θα έδινες σε όποιον ζει με αλωπεκία και φοβάται να το αποδεχτεί;

Δύσκολη ερώτηση! Εμένα για παράδειγμα με βοήθησε πολύ το ότι κοινοποίησα την ιστορία μου. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργήσει σε όλους, δεν είμαστε όλοι οι χαρακτήρες ίδιοι και ούτε φυσικά σημαίνει ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αποδοχής.

Η αλωπεκία πρέπει να ενσωματώνεται στην καθημερινότητα, είναι μέρος του εαυτού μας. Αυτό που θα συμβούλευα ίσως ακουστεί λίγο σκληρό, αλλά είναι κάτι το οποίο το έλεγα στον αδερφό μου σχετικά με την αλωπεκία του γιου του. Η αλωπεκία δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Έχει απρόβλεπτη εξέλιξη. Οπότε το να αναμένει κάποιος το πότε θα του ξαναβγούν τα μαλλιά δεν έχει νόημα, μπορεί τα μαλλιά να βγούνε και μετά να ξαναπέσουν.

Νιώθω βέβαια σαν να συμβουλεύω κάποιον να χάσει την «ελπίδα» του, αλλά δυστυχώς στο συγκεκριμένο θέμα δεν ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις στο μέλλον, δεν υπάρχουν στατιστικά, δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία. Υπάρχουν φυσικά και περιπτώσεις που τα μαλλιά βγαίνουν κανονικά και δεν ξαναεμφανίζεται.

Συνοψίζοντας, να μάθουμε τι ακριβώς είναι η αλωπεκία και τι ζητάει από εμάς, να αποφεύγεται οποιαδήποτε τοξική συναναστροφή (όχι μόνο σχετικά με την αλωπεκία…γενικά!) και να ζούμε κανονικά την καθημερινότητα μας. Κανένας να μην καταπιέζεται φορώντας μια περούκα άμα δε νιώθει όμορφα, κάνεις να μην φοράει καπέλο ή μαντήλι άμα δε νιώθει ότι του δίνουν στυλ, όποιος θέλει να κυκλοφορήσει χωρίς να καλύψει το κεφάλι του να το κάνει, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν μπορεί να σχολιαστεί. Ο καθένας να είναι ο εαυτός του, άλλα ο εαυτός που πραγματικά αγαπάει!

Κανένας να μην καταπιέζεται φορώντας μια περούκα, άμα δε νιώθει όμορφα, κάνεις να μη φοράει καπέλο ή μαντήλι άμα δε νιώθει ότι του δίνουν στυλ. Ο καθένας να είναι ο εαυτός του, άλλα ο εαυτός που πραγματικά αγαπάει!

Πώς κάνεις Pin-To-Life; Τι σε “καρφιτσώνει” στη ζωή; Τι σου δίνει αισιοδοξία στην καθημερινότητά σου;

Λίγο τετριμμένο, αλλά πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο γιος μου! Γενικά όμως το δίπτυχο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ – ΦΙΛΟΙ δε θα το άλλαζα με τίποτα!

Είμαι η Μαίρη και είμαι η εμπνεύστρια και δημιουργός του PintoLife. Ζώντας η ίδια με λεύκη τα τελευταία 13 χρόνια, γνωρίζω τις δυσκολίες και τις ευτυχίες της διαφορετικότητας και έχω αφοσιωθεί πλέον στην ανάδειξή της. Ταξιδεύω σε ολόκληρο τον κόσμο από το 2006 ως VIP Αεροσυνοδός και Travel Blogger και στόχος μου είναι να εμπνέω και να υποστηρίζω καθημερινά όσους ονειρεύονται μία επιτυχημένη καριέρα και μία ισορροπημένη ζωή, απαλλαγμένη από αρνητικά συναισθήματα.

Founder