Ηλιάνα Χατζηπρίμου: έχασα το μάτι μου, βίωσα ρατσισμό αλλά μένω δυνατή

 • Diversity  • Ηλιάνα Χατζηπρίμου: έχασα το μάτι μου, βίωσα ρατσισμό αλλά μένω δυνατή
iliana chatziprimou

Ηλιάνα Χατζηπρίμου: έχασα το μάτι μου, βίωσα ρατσισμό αλλά μένω δυνατή

Η Ηλιάνα είναι μία γυναίκα που έμαθε από μικρή να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής. Σε ηλικία μόλις 9 ετών, κατά τη διάρκεια ενός απλού παιχνιδιού, έχασε το μάτι της και σαν παιδί απέκτησε ξαφνικά στενάχωρες αναμνήσεις. Βιώνει μέχρι και σήμερα τον ρατσισμό στα μάτια των γύρω της αλλά έχει να σου δώσει πολλά μαθήματα ζωής γύρω από αυτό. Πιστεύει στη δύναμη της διαφορετικότητας και τονίζει, πως αν αγαπήσεις την ιδιαιτερότητα σου, αν νιώσεις περήφανος που είσαι διαφορετικός, αν νιώσεις ξεχωριστός γιατί πραγματικά είσαι, αν νιώσεις πως έχεις κάτι πολύτιμο που δεν έχει κανείς άλλος, τότε θα πάψει για όλους να είναι κάτι.

Αυτό είναι το δικό της ταξίδι αποδοχής.

Σε ποια ηλικία και πως συνέβει το ατύχημα

Είναι μια ιστορία, που όσες φόρες και να την σκεφτώ είναι το ίδιο οδυνηρή. Ήμουν 9 χρόνων και ήμασταν στο σπίτι μας στην Χαλκιδική. Ήταν βράδυ και είχαμε μαζευτεί με τα παιδιά και του διπλανού σπιτιού και παίζαμε με το frisbee ή αλλιώς ιπτάμενος δίσκος. Ένα παιδί λοιπόν, πέταξε το frisbee προς την μεριά μου, αυτό με προσπέρασε και χάθηκε στο σκοτάδι. Άρχισα να τρέχω προς τα πίσω να το βρω.

Εκείνο το βράδυ είχε έρθει και ο πάππους μου να μας επισκεφτεί. είχε ένα άσπρο φορτηγάκι που είχε φέρει πράγματα για μας και είχε ξεχάσει το πορτ-παγκαζ ανοιχτό. Έτσι λοιπόν, όπως έτρεχα χαρούμενη να βρω το frisbee νιώθω ένα χτύπημα και ξαφνικά βρέθηκα στο χώμα. ‘Εβαλα το χέρι μου στο πρόσωπο, γιατί στην αρχή νόμιζα πως χτύπησα πάνω από το μάτι αλλά τελικά κατάλαβα πως τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

Θυμάμαι να φωνάζω “το μάτι μου, το μάτι μου” και μετά να με βάζουν στο αμάξι για να πάμε στο νοσοκομείο. Τα θυμάμαι όλα σαν χθες και ταράζομαι. Στον δρόμο, επειδή ο πατέρας μου έτρεχε πολύ τρακάραμε κιόλας. Στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης θυμάμαι να νυστάζω, μάλλον από το σοκ. Έπειτα θυμάμαι να με εξετάζουν δυο γιατροί και θυμάμαι ακόμα τα λόγια του ενός προς τον άλλον “πάει το μάτι της, ας το ξεχασει”.

Μέτα από αυτό ακολούθησε ένα 6ωρο χειρουργείο στην Θεσσαλονίκη και αλλά 3 στην Αγγλία. Μένει ακόμη να κάνω μια μεταμόσχευση κερατοειδοὐς, η οποία θα μου προσφέρει μια εικόνα ίδια με το κάλο μου μάτι και ένα βαθμό όρασης γύρω στα 7/10.

Πώς βίωσες όλη αυτήν την εμπειρία και πώς αντιμετώπισε ο περίγυρος σου την διαφορετικότητα σου;

Είναι κάτι που το προσπαθώ ακόμα και σήμερα μέσα μου. Δεν είναι εύκολο, όταν καθημερινά έχεις βλέμματα στραμμένα πάνω σου. Άνθρωποι σε ένα καφέ ή σε ένα μαγαζί με ρούχα να σε δείχνουν στον διπλανό τους και να σε κοιτούν έντονα. Και η ερώτηση “τι έχει το μάτι σου” να γίνεται σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.

Στον περίγυρο μου τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί αυτοί που έχουν επιλέξει να είναι δίπλα μου, είναι άνθρωποι που δε βλέπουν τίποτα διαφορετικό σε μένα και τέτοιους ανθρώπους έχω ανάγκη. Βέβαια, στενός συγγενής μου είπε μια μέρα “εσύ Λιάνα μου πρέπει να έχεις πολλές φίλες που σε αγαπάνε, γιατί λόγω του ματιού σου δε θα φοβούνται μην τους πάρεις τον άντρα..”.

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη, όταν αντιλήφθηκες πως το ατύχημα θα σου αφήσει μόνιμες βλάβες ή σημάδια;

Στην αρχή, σαν παιδί, κάποιες φόρες απολάμβανα να νιώθω διαφορετική. Όσο όμως τα χρόνια περνούσαν, αυτό γινόταν πιο δύσκολο, γιατί τα βλέμματα συνεχίζονταν. Σε μένα μένει να κάνω ακόμη ένα χειρουργείο, το οποίο ακόμα επεξεργάζομαι. Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη με κούρασε ο κόσμος.

Ξέρω πως ό,τι γίνει πρέπει πρώτα απ᾽ όλα να το κάνω για μένα, όχι για τους άλλους. Αλλά δε μπορείς και να παραβλέψεις το γεγονός, πως υπάρχει στον κόσμο μια, άλλες φόρες καλή και άλλες φόρες κακή περιέργεια.

Αυτά όλα βέβαια καθόλου δε με απέτρεψαν από το να είμαι αυτόνομη. Να οδηγώ, να πηγαίνω γυμναστήριο, να δουλεύω σε δική μου επιχείρηση, έκανα επί 18 χρόνια ιππασία να έχω φίλους να βγαίνω να ξενυχτάω. Πάντα όμως με αυτήν τη σκέψη μέσα μου που με ακολουθεί έως σήμερα: “μακάρι να μην είχα χτυπήσει ποτέ”.

Πόσο σημαντική υπήρξε η στήριξη της οικογένειάς σου σε αυτό το ταξίδι αποδοχής;

Στην αρχή ήταν δίπλα μου και οι δυο μου γονείς. Αργότερα το ατύχημα έγινε η αφορμή για το διαζύγιο των γονιών μου. Υπήρχαν ήδη προβλήματα, όποτε αυτό αντί να τους ενώσει τελικά τους χώρισε. Νομίζω όμως, πως οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει το οποιοδήποτε πρόβλημα, πρέπει να το δει και να το παλέψει πρώτα μόνος του. Αν δεν το κανείς εσύ αυτό για σένα, δε θα μπορέσει κανείς άλλος, γιατί απλά εσύ δεν θα το έχεις επιτρέψει.

Εγώ ακόμη βεβαία το προσπαθώ. Αυτό αργότερα έφερε και κρίσεις πανικού, που για χρόνια πάλευα να ξεπεράσω, αλλά νομίζω πως σε αυτό το κομμάτι τα πάω καλά. Πάντα θα υπάρχουν στιγμές που νιώθεις δυνατή και περήφανη και στιγμές που απλά νιώθεις τρομερά ευάλωτη στα πάντα.

Νομίζω όμως, πως οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει το οποιοδήποτε πρόβλημα, πρέπει να το δει και να το παλέψει πρώτα μόνος του. Αν δεν το κανείς εσύ αυτό για σένα, δε θα μπορέσει κανείς άλλος, γιατί απλά εσύ δεν θα το έχεις επιτρέψει.

Επηρέασαν τα σημάδια από το ατύχημα την προσωπική και επαγγελματική σου ζωή;

Την προσωπική μου ζωή θα έλεγα πως όχι, γιατί πάντα μιλούσα γι᾽ αυτό στις νέες μου σχέσεις και ο άλλος ήξερε από την αρχή τι και πως. Νομίζω πως σε αυτό το κομμάτι υπήρξα τυχερή. Είχα πάντα δίπλα μου ανθρώπους με συναισθήματα και πολλή αγάπη. Πάντα βεβαία υπήρχε στο μυαλό μου το ερώτημα πριν γνωρίσω κάποιον, αν θα με θέλει έτσι και πόσο εύκολο θα είναι να με αποδεχτεί και ο δικός του περίγυρος.

Στον επαγγελματικό τομέα τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Πάντα φοβόμουν να συναναστραφώ με πολλούς καινούριους ανθρώπους για το πως θα με βλέπουν, αν θα τους εμπνέω εμπιστοσύνη, αν – αν – αν. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν πανεύκολα να με πληγώσουν με λόγια που αφορούν το μάτι μου. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν και οι άλλοι άνθρωποι, αυτοί που θέλω στην ζωή μου και είναι αυτοί που θα με αντιμετωπίζουν ως όμοιο και όχι ως “η κοπέλα με το πρόβλημα στο μάτι”, όπως έχω ακούσει από άτομο που δε γνώριζε καν το όνομα μου.

Όλα ξεκινάνε από το μυαλό μας και το πως εμείς το πλασάρουμε στους άλλους. Μια ιδιαιτερότητα μπορεί να γίνει το πιο όμορφο πράγμα. Αρκεί μόνο να αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Πιστεύεις πως τα social media και το internet έχουν βοηθήσει ώστε να αποδέχεται ο κόσμος τη διαφορετικότητα του ή έχει αντίθετα αποτελέσματα στην ψυχολογία κάποιου, που ζει με κάποια ιδιαιτερότητα, όταν κατακλύζεται από υλικό τελειότητας;

Γιατί αυτός που έχει μια ιδιαιτερότητα να νιώθει άσχημα από το υλικό τελειότητας; Και ποιος την ορίζει την τελειότητα; Μήπως τελειότητα είναι αυτός ο άνθρωπος τελικά με την ιδιαιτερότητα και όχι το photoshop; Πρέπει όλοι εμείς να μάθουμε την “ιδιαιτερότητά” μας να την μετατρέπουμε στην τελειότητα μας! Το μειονέκτημα να το κάνουμε προτέρημα. Και αυτό μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε. Αν εσύ το δεις σαν προτέρημα, τότε κανείς δεν θα το δει σαν πρόβλημα.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε όποιον ζει με κάποια ιδιαιτερότητα και φοβάται να το αποδεχτεί ή να το αντιμετωπίσει;

Αυτό ακριβώς που είπα και πριν. Επειδή και εγώ είμαι ακόμα σε αυτόν τον δρόμο της αποδοχής και το προσπαθώ κάθε μέρα, έχω μάθει μόνο αυτό μετά από τόσα χρόνια: πως όλα ξεκινάνε από το μυαλό μας και πως εμείς το πλασάρουμε στους άλλους. Μια ιδιαιτερότητα μπορεί να γίνει το πιο όμορφο πράγμα. Αρκεί μόνο να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Και δεν μπορείς να κανείς κι αλλιώς. Αυτόν έχεις μόνο, και με αυτόν θα είσαι για πάντα. στην τελική έχεις κάτι που έχουνε ελάχιστοι. έχεις μια δύναμη μέσα σου που δεν έχει κανείς. Και αυτό το χρωστάς στην ιδιαιτερότητα σου.

Αν αγαπήσεις την ιδιαιτερότητα σου, αν νιώσεις περήφανος που είσαι διαφορετικός, αν νιώσεις ξεχωριστός γιατί πραγματικά είσαι, αν νιώσεις πως έχεις κάτι πολύτιμο που δεν έχει κανείς άλλος, τότε θα δεις πως θα πάψει για όλους να είναι κάτι.

Πὠς κανείς Pin-to-life? Τι σε “καρφιτσώνει” στη ζωή; Τι σου δίνει αισιοδοξία στην καθημερινότητα σου;

Όλοι εσείς. Όλοι εσείς με τις δίκες σας ιστορίες και ιδιαιτερότητες. Αυτή είναι για μένα η μεγαλύτερη αισιοδοξία. Μέσα από τέτοιους ανθρώπους βγαίνουν οι μεγαλύτερες ελπίδες. Τίποτα άλλο.

Είμαι η Μαίρη και είμαι η εμπνεύστρια και δημιουργός του PINTOLIFE. Ζώντας η ίδια με λεύκη τα τελευταία 13 χρόνια, γνωρίζω τις δυσκολίες και τις ευτυχίες της ποικιλομορφίας και της συμπερίληψης και έχω αφοσιωθεί πλέον στην ανάδειξή τους. Ταξιδεύω σε ολόκληρο τον κόσμο από το 2006 ως VIP Αεροσυνοδός και Travel Blogger και στόχος μου είναι να εμπνέω και να υποστηρίζω καθημερινά όσους ονειρεύονται μία επιτυχημένη καριέρα και μία ισορροπημένη ζωή, απαλλαγμένη από αρνητικά συναισθήματα.

Founder
Skip to content
This Website is committed to ensuring digital accessibility for people with disabilitiesWe are continually improving the user experience for everyone, and applying the relevant accessibility standards.
Conformance status